Yeraltındaki demiryolu taşımacılığı kendine özgü pek çok farklılık taşır. Bunun nedenleri;
* Yeraltı galerilerinin kesilerinin dar olması ve bu nedenle büyük hacimli lokomotif ve vagonların kullanılmaması
* Yeraltı galerilerinin zeminlerinin taban kabarmaları nedeniyle düzgün olmaması
* Yükleme boşaltma olanaklarının kısıtlı olması
* Dizel lokomotiflerin egzoz dumanlarının, elektrikli lokomotiflerin kıvılcımlarının emniyet açısından sakıncalar yaratması
* Demiryolu hatlarının galeri ilerledikçe döşenmesi
* Vagonların sık sık birbirlerine bağlanıp, çözülme zorunluluğu
* Galerilerde keskin virajların veya kavşak noktalarının olması
* Bazı galerilerin eğimlerinin lokomotifin çıkamayacağı eğimde olması
* Yeraltı trafiğinin çok yoğun olması
* Makas, bekleme hattı, ikinci hat gibi tesisler için yer bulma zorluğudur.
Bu nedenlerle yeraltı demiryolu hatları ve kullanılan taşıma araçları küçük hacimli, hafif ve mobil olmak zorundadır. Yeraltı ocaklarında demiryolu taşımacılığı taban yolları, ana galeriler ve desandrelerde uygulanıp, ayak içlerinde kullanılmaz.
Demiryolu nakliyatında bir ray hattı ve raylar üzerinde hareket eden vagonlar vardır. Vagonlar ise ya bir lokomotifle ya da bir vinç-halta sistemiyle çekilir. Lokomotifli sistem yüksek kapasiteli, yatay yönlü ve uzun mesafeli taşımacılıkta uygundur. Halatlı sistemle ise ya kısa mesafeli nakliyatta ya da desandrelerdeki eğimli taşımada kullanılır. Özet olarak;
- Uzun mesafe, yatay yön, yüksek kapasite ----> Lokomotif + vagon
- Kısa mesafe, eğimli yön, az kapasite ---------> Vinç + vagon
seçeneği uygulanır. Demiryolu taşımacılığı, boru hattı taşımacılığından sonra en ekonomik olan nakliyat biçimidir. Ton-kilometre başına düşen enerfi maliyetleri diğer sistemlere göre çok daha düşüktür. Yerüstü koşullarında da demiryolu taşımacılığı karayolu taşımacılığına göre 5 kat, hava taşımacılığına göre 22 kat daha ekonomiktir.
Demiryolu taşımacılığının en temel üç elemanı şunlardır;
* Demiryolu hattı
* Vagonlar
* Lokomotif ( veya vinç-halat sistemi )